All posts tagged “history

The search of indecisive moment. A sort retrospective on Robert Frank’s work

Robert Frank(1924) nowadays is more relevant than ever. Through out his book The Americans, he praised the diversity in human nature and provided the counterweight to the constant swagger of racial discrimination in the postwar America .

He was born in 1924 in Switzerland.  His father lost his citizenship and became stateless because he was Jewish during the rise of Nazis in Germany. Thus, he and his family were forced  to take refuge in Switzerland. Although Robert Frank grew up in Zurich’s safety, the atrocities of war made him understand the meaning of oppression.


©Robert Frank – Funeral – St. Helena, South Carolina


He turned to photography to escape family oriented business while in 1947, he moved to New York, where Alexey Brodovich hired him immediately in Harper’s Bazaar. In New York he also met Edward Steichen and he participated in the group show 51 American Photographers at MoMa.

Frank started his journey in the United States as an optimistic young man admiring the culture and society of the new world but soon he realised and confronted the pace of American life and what he considered to be a money-driven society. On top, he was dissatisfied on the fact that the editors had control over his work.


Robert Frank – Miami Beach 1955


In 1955 after a trip to Paris he secured his first Guggenheim fellowship and embarked on a two-year trip around the US, during which he took 28,000 photos, out of which he finally chose only 83 in order to include on the pages of The Americans. During his US road-trip he ALSO became a subject of anti-Semitism in a small town of Arkansas, where he was thrown in jail for three days.



©Robert Frank – Candy store – New York


Frank’s photos have a feeling of affinity to the Beat subculture: they seem to portray Beat Generation’s interest in documenting the tension between post-war optimism and the harsh reality of class inequality and racial prejudice.


©Robert Frank – Charleston – South Carolina


His photographs describe the ordinary man as an entity, they highlight and celebrate multi-diversity. They show us the human being with a disarming honesty, oppressed by social conventions, vulnerable before death, without any exaggeration, thus emphasising the greatness of man’s simplicity and his ability to ultimately survive harsh reality. Essentially, his book The Americans created a complicated portrait of the human nature and presented it in all its glory with an unusual way and that alone was a punch in the stomach for the conservative America that was not yet ready to accept such a work of art.



©Robert Frank – New York


That is why The Americans firstly got published in Paris by Robert Delpire in 1958 and next year in the US without any texts. Popular Photography described the book as “meaningless blur, grain, muddy exposures, drunken horizons and general sloppiness” while also the book was considered as too un-American.



©Robert Frank – Men’s room, railway station – Memphis, Tennessee


When he met Jack Kerouac on the sidewalk outside a party and showed him the photographs from his travels, Kerouac immediately told Frank “Sure I can write something about these pictures,” and he contributed to a state-of-the-art introduction of the U.S. edition of the book.




©Robert Frank – Santa Fe – New Mexico


Robert Frank dis-valued the elitism that exuded from Bresson’s Decisive Moment and praised the everyday moment. This was Frank’s huge success and from another point of view it was and still is, an inspiration for dozens of new photographers who want to go out there and express themselves in different forms than the usual.



©Robert Frank – Political Rally – Chicago


After The Americans, Frank started working on films and made exceptional arthouse films like “Pull my Daisy” as well as the most controversial Rolling Stones documentary that was ever released,  which can be screened only with Frank’s presence and four times in a year.

Nov 2016

B. Giannikakis



You can watch here the Gerald Fox’s strongly recommended documentary on Robert Frank:





Σύντομες σημειώσεις για τον Eugène Atget

For the English version of this article about Eugène Atget please click here

Ο Eugène Atget έζησε στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου αιώνα στο Παρίσι. Η διαμονή του εκεί συμπίπτει με ένα πολύ μεγάλο σε διάρκεια και κλίμακα έργο, την ανακαίνιση του Haussmann. Πρόκειται ουσιαστικά για την ανακαίνιση του Παρισιού, ένα αχανές έργο που περιλαμβάνει την εξάλειψη των μεσαιωνικών γειτονιών από το χάρτη οι οποίες χαρακτηρίζονται ανθυγιεινές, μη λαμβάνοντας υπόψιν την ιστορική αξία και τον μνημειώδη χαρακτήρα τους. Όπως φαίνεται, η ανακαίνιση της πόλης δίνει το κίνητρο στον Atget, μετά από μια άδοξη καριέρα σαν ηθοποιός, να φωτογραφίσει το “παλιό” Παρίσι, τα κτίρια, τους δρόμους και τους ανθρώπους που σιγά σιγά άλλαζαν.


Αυτό είναι και το φοβερό με τον Atget, δηλαδή ότι κατέγραψε σχεδόν εμμονικά την πόλη για 30 χρόνια, κάνοντας κατά βούληση καταγραφική φωτογραφία σε μια εποχή όπου η ιδέα της απλής, αντικειμενικής καταγραφής σε εικόνα υπήρχε σε πολύ νηπιακό στάδιο. Για το λόγο αυτό ο Atget θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους του documentary photography.

Atget 2

Με μια πιο προσεκτική ανάγνωση του έργου του, παρατηρούμε ότι είχε αναπτύξει συγκεκριμένη μέθοδο. Είχε συγκεκριμένες ώρες που φωτογράφιζε και αυτές ήταν οι πρώτες πρωινές, διότι μόνο τότε μπορούσε να καταγράψει τα κτίρια γυμνά από το σκληρό ηλιακό φως το οποίο δημιουργεί υψηλά contrast. Επιλέγοντας να αφαιρέσει από το κάδρο του παράγοντες που αποσπούν την προσοχή, αποδραματοποίησε τις εικόνες του, συγκεντρώνοντας έτσι την προσοχή του θεατή στο κυρίως θέμα του, σε μια πόλη δηλαδή που εκμοντερνίζεται ραγδαία.

atget 4

Ο Atget δίνει την αίσθηση ενός απόμακρου περιπατητή της πόλης και αυτό λόγω του ότι το ανθρώπινο στοιχείο απουσιάζει πολύ συχνά από τις εικόνες. Λόγω των περιορισμών της τεχνολογίας των ξύλινων φωτογραφικών μηχανών που χρησιμοποιούσαν στην εποχή του, τα κλείστρα ήταν εξαιρετικά αργά, οπότε ένας άνθρωπος  θα έπρεπε να είναι αρκετή ώρα ακίνητος ούτως ώστε να καταγραφεί στην φωτογραφική πλάκα με οξύτητα. Στις φωτογραφίες του Atget που περιλαμβάνουν ανθρώπους, παρατηρούμε ότι τους τοποθετεί προσεχτικά στην σύνθεσή του ούτως ώστε να μην γίνουν το κυρίως θέμα αλλά μέρος του θέματος, το οποίο όπως προείπαμε είναι πάντα η πόλη. Επίσης, κατά πάσα πιθανότητα έδινε συγκεκριμένες οδηγίες στον εκάστοτε άνθρωπο που φωτογράφιζε ως προς τον τρόπο που τον ήθελε να σταθεί μπροστά από την μηχανή. Η παραπάνω διαδικασία μας αποδεικνύει ότι ο Atget ήταν ένα εξαιρετικά προχωρημένου επιπέδου κοινωνικά ον αφού κατάφερνε να κερδίζει με ευκολία την εμπιστοσύνη αγνώστων, για να ποζάρουν στο φακό του.

atget 5

Το ότι ο Atget δεν έχει αφήσει πίσω του γραπτό έργο, δημιουργεί ένα πέπλο μυστηρίου γύρω από τον ίδιο. Κατά την διάρκεια της ζωής του, υπηρέτησε τον σκοπό του πιστά, με ευγένεια και διακριτικότητα. Ακόμα και όταν τον προσέγγισε ο Man Ray, λόγω του ότι είδε στο έργο του ντανταϊστικά και σουρεαλιστικά στοιχεία και του ζήτησε να δημοσιεύσει την φωτογραφία του “During the eclipse” εκείνος απάντησε το εξής:”Don’t put my name on it. These are simply documents I make.”. Τελικά η φωτογραφία έγινε εξώφυλλο στο περιοδικό La Révolution surréaliste και είναι πλέον μια από τις πιο αναγνωρίσιμες φωτογραφίες που έχουν βγει ποτέ.

atget 6

During the eclipse


Με μια δεύτερη ανάγνωση του έργου του ο Atget δεν είναι απλά ο φωτογράφος μια πόλης που μεταβάλλεται, αλλά και μιας εποχής που φεύγει. Τα μόνα σχόλια της δουλειάς του από τον ίδιο, είναι οι σημειώσεις που κρατούσε για τον δρόμο, το κτίριο και την χρονολογία της κάθε φωτογραφίας. Επίσης, είναι πολύ σημαντικό ότι δεν αναζήτησε ποτέ την δημοσιότητα. Δεν ζήτησε ποτέ κάτι παραπάνω από αυτό που είχε, ακόμα και όταν τον ανακάλυψε η Berenice Abbott, δύο χρόνια πριν το θάνατό του. Με άλλα λόγια, μπορούμε να πούμε ότι ο Atget πέρα από γοητευτικά ταγμένος στο σκοπό του, αντιλαμβανόταν τη σημαντικότητα της καταγραφής μιας εποχής που τελείωνε. Το ερώτημα που παραμένει στο μυαλό μου είναι αν ο Atget ήταν ένας τεχνικός φωτογράφος ή μια καλλιτεχνική ιδιοφυΐα. Όπως και να έχει σίγουρα το έργο του παραμένει ένας θησαυρός και προτείνω ανεπιφύλακτα μια βόλτα μαζί του στο Παρίσι, με ένα από τα πολλά βιβλία που κυκλοφορούν για τον ίδιο στο εμπόριο.


Eugene Atget



Atget: Paris 

Atget Paris