All posts tagged “20th century

The enlighted loneliness of humanity in Edward Hopper’s paintings. Sort retrospective and opinion on Edward Hopper

Edward Hopper by Berenice Abbott 2(1948)

Edward Hopper by Berenice Abbott (1948)

 

Edward Hopper(1882 – 1967) was one of the most unique realist painters of the 20th century. Even though he travelled to Europe and especially Paris three times between 1906 to 1910, he stayed unaffected by the art scene and the new currents. When he was asked about Picasso he said “Didn’t remember having heard of Picasso at all”.

He defined himself as “an amalgam of many races not a member of any school” and he had a unique way of depicting crystal clear white light in his paintings. Light in Hopper’s paintings is not another medium to highlight a situation, on the contrary, light is the situation and has an entity that can express emotion, exactly in the same way a human face can express emotion.

 

Seventh Avenue shops(1930)

Seventh Avenue shops(1930)

 

For Edward Hopper however it was always technical. He was asked several times about his viewpoint and he always said  that there wasn’t a spiritual meaning behind his paintings.  For example, he approached a more surreal dimension in  “The room by the sea”(1951) which however depicts only a study of how the light reacts to the specific environment.

 

Room by the sea(1951)

Room by the sea(1951)

 

Edward Hopper was raised by a conservative middle-class family, in the north of New York city. During his childhood, his parents provided him with everything he needed so that he could evolve his natural painting skill.

By the time he was a teenager, he could already use pen-and-ink, charcoal, watercolour, and oil. After his high school graduation, he declared his intention to follow an art career and soon after he started studying at the New York School of Art and Design(1900 – 1906), the forerunner of Parsons new school for design.

 

Solitary Figure in theater(1903)

Solitary Figure in theater(1903)

 

Unlike many of his contemporaries who imitated the abstract cubist experiments, Hopper was attracted to realist art. In 1905, Hopper landed a part-time job with an advertising agency, where he created cover designs for trade magazine. As a result of this job, Hopper came to detest illustration but he was bound to it by economic necessity until the mid-1920s.

He temporarily escaped by making three trips to Europe, mostly in Paris, in order to study the emerging art scene there. After Paris, he returned to New York, reluctantly, to working at illustration projects. In 1913, he sold his first painting but recognition and financial stability didn’t come until 1923 when he could actually stop illustrations and start creating paintings and sell them.

 

sunday1926

Sunday(1926)

 

Hopper had his ups and his downs in his career. For very long periods of time,  he was struggling to paint. He once stated “It is hard for me to decide what I want to paint, I go for months without finding, sometimes it comes slowly” and these “dry periods” happened quite often. Especially during the late 40’s, during a period where Hopper also had health problems.

 

Corn Hill(1930)

Corn Hill(1930)

 

Hopper’s paintings highlight the seemingly mundane in our everyday life and gives it a cause for epiphany. Human figures in his paintings are often psychologically exposed, they feel regret, loneliness, boredom and resignation. They never look at each other, they never look straight in the viewer’s eyes, they are lost in their solitude, in their thoughts, they don’t want social interaction.  Since Edward Hopper lived in the era of transition to modern lifestyle, he depicted perfectly the impacts of this to the western man with social alienation being a major subject in his paintings.

 

Office at night(1940)

Office at night(1940)

 

We can observe for example that every individual of “The office at night”(1940) is distant, lonely, unhappy, lost in thoughts and no matter how close they are physically, they are totally distant mentally. Even the glimpse of eroticism that can be noticed, is starting to fade under the walls of the cold-lighted office.

 

Morning sun(1952)

Morning sun(1952)

 

Human beings on Edward Hopper’s paintings are surrounded by the urbanscape, they desperately trying to find their meaning outside of open windows, observing the line of the horizon or they wait pathetically for their destiny to happen during their sinking to boredom.

Hopper is perfectly matching the subject to the viewer and this is his success. He is talking the simplest language possible and he reaches us from the past, from an era without internet, with fewer things to distract a man’s mind,about the dark side of the westernised modern lifestyle.

 

Excursion into Philosophy (1959)

Excursion into Philosophy (1959)

 

Edward Hopper had a characteristic that only great artists can achieve. his paintings envisioned the role of man in modern societies: through his work, he foresees the future and the expansion of the alienation during the next decades following his death. He is exposing his subjects by removing any form of social conventions and he is revealing to us how people are, without all this stuff that distract us from whichever the meaning of life is for everyone.

 

Cape Cod Morning(1950)

Cape Cod Morning(1950)

Bibliography 

Gallery

Σύντομες σημειώσεις για τον Eugène Atget

For the English version of this article about Eugène Atget please click here

Ο Eugène Atget έζησε στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου αιώνα στο Παρίσι. Η διαμονή του εκεί συμπίπτει με ένα πολύ μεγάλο σε διάρκεια και κλίμακα έργο, την ανακαίνιση του Haussmann. Πρόκειται ουσιαστικά για την ανακαίνιση του Παρισιού, ένα αχανές έργο που περιλαμβάνει την εξάλειψη των μεσαιωνικών γειτονιών από το χάρτη οι οποίες χαρακτηρίζονται ανθυγιεινές, μη λαμβάνοντας υπόψιν την ιστορική αξία και τον μνημειώδη χαρακτήρα τους. Όπως φαίνεται, η ανακαίνιση της πόλης δίνει το κίνητρο στον Atget, μετά από μια άδοξη καριέρα σαν ηθοποιός, να φωτογραφίσει το “παλιό” Παρίσι, τα κτίρια, τους δρόμους και τους ανθρώπους που σιγά σιγά άλλαζαν.

Atget

Αυτό είναι και το φοβερό με τον Atget, δηλαδή ότι κατέγραψε σχεδόν εμμονικά την πόλη για 30 χρόνια, κάνοντας κατά βούληση καταγραφική φωτογραφία σε μια εποχή όπου η ιδέα της απλής, αντικειμενικής καταγραφής σε εικόνα υπήρχε σε πολύ νηπιακό στάδιο. Για το λόγο αυτό ο Atget θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους του documentary photography.

Atget 2

Με μια πιο προσεκτική ανάγνωση του έργου του, παρατηρούμε ότι είχε αναπτύξει συγκεκριμένη μέθοδο. Είχε συγκεκριμένες ώρες που φωτογράφιζε και αυτές ήταν οι πρώτες πρωινές, διότι μόνο τότε μπορούσε να καταγράψει τα κτίρια γυμνά από το σκληρό ηλιακό φως το οποίο δημιουργεί υψηλά contrast. Επιλέγοντας να αφαιρέσει από το κάδρο του παράγοντες που αποσπούν την προσοχή, αποδραματοποίησε τις εικόνες του, συγκεντρώνοντας έτσι την προσοχή του θεατή στο κυρίως θέμα του, σε μια πόλη δηλαδή που εκμοντερνίζεται ραγδαία.

atget 4

Ο Atget δίνει την αίσθηση ενός απόμακρου περιπατητή της πόλης και αυτό λόγω του ότι το ανθρώπινο στοιχείο απουσιάζει πολύ συχνά από τις εικόνες. Λόγω των περιορισμών της τεχνολογίας των ξύλινων φωτογραφικών μηχανών που χρησιμοποιούσαν στην εποχή του, τα κλείστρα ήταν εξαιρετικά αργά, οπότε ένας άνθρωπος  θα έπρεπε να είναι αρκετή ώρα ακίνητος ούτως ώστε να καταγραφεί στην φωτογραφική πλάκα με οξύτητα. Στις φωτογραφίες του Atget που περιλαμβάνουν ανθρώπους, παρατηρούμε ότι τους τοποθετεί προσεχτικά στην σύνθεσή του ούτως ώστε να μην γίνουν το κυρίως θέμα αλλά μέρος του θέματος, το οποίο όπως προείπαμε είναι πάντα η πόλη. Επίσης, κατά πάσα πιθανότητα έδινε συγκεκριμένες οδηγίες στον εκάστοτε άνθρωπο που φωτογράφιζε ως προς τον τρόπο που τον ήθελε να σταθεί μπροστά από την μηχανή. Η παραπάνω διαδικασία μας αποδεικνύει ότι ο Atget ήταν ένα εξαιρετικά προχωρημένου επιπέδου κοινωνικά ον αφού κατάφερνε να κερδίζει με ευκολία την εμπιστοσύνη αγνώστων, για να ποζάρουν στο φακό του.

atget 5

Το ότι ο Atget δεν έχει αφήσει πίσω του γραπτό έργο, δημιουργεί ένα πέπλο μυστηρίου γύρω από τον ίδιο. Κατά την διάρκεια της ζωής του, υπηρέτησε τον σκοπό του πιστά, με ευγένεια και διακριτικότητα. Ακόμα και όταν τον προσέγγισε ο Man Ray, λόγω του ότι είδε στο έργο του ντανταϊστικά και σουρεαλιστικά στοιχεία και του ζήτησε να δημοσιεύσει την φωτογραφία του “During the eclipse” εκείνος απάντησε το εξής:”Don’t put my name on it. These are simply documents I make.”. Τελικά η φωτογραφία έγινε εξώφυλλο στο περιοδικό La Révolution surréaliste και είναι πλέον μια από τις πιο αναγνωρίσιμες φωτογραφίες που έχουν βγει ποτέ.

atget 6

During the eclipse

 

Με μια δεύτερη ανάγνωση του έργου του ο Atget δεν είναι απλά ο φωτογράφος μια πόλης που μεταβάλλεται, αλλά και μιας εποχής που φεύγει. Τα μόνα σχόλια της δουλειάς του από τον ίδιο, είναι οι σημειώσεις που κρατούσε για τον δρόμο, το κτίριο και την χρονολογία της κάθε φωτογραφίας. Επίσης, είναι πολύ σημαντικό ότι δεν αναζήτησε ποτέ την δημοσιότητα. Δεν ζήτησε ποτέ κάτι παραπάνω από αυτό που είχε, ακόμα και όταν τον ανακάλυψε η Berenice Abbott, δύο χρόνια πριν το θάνατό του. Με άλλα λόγια, μπορούμε να πούμε ότι ο Atget πέρα από γοητευτικά ταγμένος στο σκοπό του, αντιλαμβανόταν τη σημαντικότητα της καταγραφής μιας εποχής που τελείωνε. Το ερώτημα που παραμένει στο μυαλό μου είναι αν ο Atget ήταν ένας τεχνικός φωτογράφος ή μια καλλιτεχνική ιδιοφυΐα. Όπως και να έχει σίγουρα το έργο του παραμένει ένας θησαυρός και προτείνω ανεπιφύλακτα μια βόλτα μαζί του στο Παρίσι, με ένα από τα πολλά βιβλία που κυκλοφορούν για τον ίδιο στο εμπόριο.

BNF_-_Portrait_d'Eugène_Atget_-_1890_-_001

Eugene Atget

 

Βιβλία: 

Atget: Paris 

Atget Paris

Atget

 

Gallery: